Deel 9: wachten op de examinator

Ik ben te laat. Het is 14:04 uur en in de verte zie ik drie kandidaten naast Debora staan, die me gebaart op te schieten. Samen met zes andere leerlingen zal ik straks gaan afrijden. Drie van hen zijn al boven, op de Gianicolo. Met de andere drie word ik in het mij bekende Peugeootje gepropt.

Debora zit achter het stuur. ‘Wat gebeurt er?’ Vraag ik. ‘We gaan boven nog wat theoriestof doornemen.’ Mijn dijbenen zitten tegen die van een jongen die ik nooit eerder heb gezien aan geplakt. Aangenaam. Net als in de auto richting het theorie-examen een paar maanden geleden is de stemming om te snijden. Die is niet wat ik mij had voorgesteld bij een ripasso van de lessen. Moeten we niet rustig in een zaaltje zitten met een beamer en straatfoto’s erbij? Ik zal nog verrast worden.

Als we eenmaal bovenaan de heuvel zijn, komen de andere drie bij de auto staan. Mijn poging om onderweg wat informatie te vergaren voor mijn blog is touwens faliekant mislukt. ‘Zijn jullie zenuwachtig? Is dit ook jullie eerste keer?’ Knikjes, meer kreeg ik er niet uit. ‘Goed jongens, kijken jullie maar mee door het raampje, dan laat ik jullie de dashboardlampjes zien.’ Debora, die niet over de gave bezit om rustig te praten, vertelt als een wervelwind over achtereenvolgens oliedruk, hete motoren, remvloeistof en allerlei andere zaken die mij allesbehalve als bekende stof voorkomen. Noemt ze dit herhaling? Ik heb nog nooit de onderdelen die onder de motorkap zitten moeten leren. ‘Maak je geen zorgen, ik noem alles op, maar de examinator vraagt doorgaans maar een paar dingen.’ Mamma mia. Ik wil gewoon een stukje rijden. Maximale snelheid voor wie net zijn rijbewijs heeft, autopotentie, het zweet breekt me uit – en niet alleen omdat het 30 graden is.

Dan komt Carlo aanrijden met mevrouw De Examinator op de passagiersstoel. De auto stopt zo’n vijftien meter bij ons vandaan. De spanning stijgt. Met zijn zevenen wiebelen we op onze voeten, onderaan de trappen van Via Ugo Bassi. In de tien minuten die zijn verstreken sinds Debora haar zenuwslopende monoloog heeft beëindigd is er het een en ander gebeurd onder ons. We hebben vriendschappelijk besloten in welke volgorde we zullen gaan afrijden. Twee kandidaten loten om de derde plaats. Een van de kandidaten is in tranen, omdat ze zojuist werd opgebeld met de mededeling dat haar vriend in het ziekenhuis is opgenomen. Het zou niets ergs zijn, maar ja, zo’n onverwacht bericht vlak voor het examen is wel heel onprettig. Ze wil niet meer als eerste, ook al mocht dat van ons vanwege haar hooikoorts. Ik zal als tweede aan of – zo je wilt – ín de bak mogen en het wachten is nu op het teken dat nummer 1 in de auto mag stappen.

Enkele ogenblikken later is het zover. Luca bijt het spits af en loopt schoorvoetend op de wagen af. En op De Examinator, die uitgebreid lacht. Is dat een goed teken of juist niet? Is het een hartelijke lach of is de boodschap ervan ‘Pas maar op want ik ben niet zo’n lieverdje als het lijkt’? Een kwartier later zal ik dat zelf uit mogen vinden, als ik mijn opgeluchte voorganger een ‘gefeliciteerd’ toeroep en plaats mag nemen aan de rijdende examentafel.

* * *

Volgende week: ‘Afrijden!’, het vervolg op bovenstaande column en tevens slotstuk van de serie ‘Autorijden in Rome’

Wil je meer inkijkjes in het actuele leven van Rome?
Boek een lezing of volg Beyond the Colosseum!

Advertisements

2 thoughts on “Deel 9: wachten op de examinator

Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: