Schiphol-date

Brunchen in een wegrestaurant, koffiebroodjes snaaien op Schiphol en ‘Even bellen, want ook al ben ik in de buurt, ik heb geen tijd om je te zien’, dat is hoe ik tegenwoordig mijn dierbaren in Nederland laat weten dat ik om hen geef. En het breekt mijn hart. Want ja, emigreren is leuk en aardig, maar je moet heel wat opgeven. Vandaag doe ik een boekje open over de schaduwzijde van wonen in het buitenland.

Toen ik in 2008 voor een jaar naar Rome vertrok, had ik geenszins kunnen vermoeden dat ik daar zo lang zou blijven. Dat ik verknocht zou raken aan de geuren, geluiden en gewoonten. Dat ik er een gezin zou opbouwen. Dat ik de strijd om een goede baan zou prefereren boven de zekerheid van een loonstrook in mijn thuisland. Maar het is gebeurd. En het resultaat is dat ik iedere keer dat ik even terug ben in Nederland loop te worstelen met de beschikbare tijd en mijn wens om wie ik mis te zien.

Als je elkaar maanden niet hebt gesproken, dan is een week niet voldoende om bij te praten. Aan mijn grootmoeder, ouders, zus en twee broers met gezinnen alleen al zou ik een maand non-stop kunnen wijden. Maar dat kan niet. Ze wonen allemaal in andere steden en hebben hun eigen huishouden te runnen. Dus ik moet het doen met snelle afspraken, op de klok kijken, liften van en naar het station en neefjes en nichtjes van me afschudden die nog zo graag wat langer met tante Tessa hadden willen stoeien.

Dat wat betreft de intieme familie. Ik heb ook nog tientallen andere eerstegraadsfamilieleden, op wie ik allemaal dol ben. En dan komen de vrienden. Of komen die eerst? Wat, ben ik nu echt een ranglijst aan het maken? Nee joh. Ja toch wel. Nee. Ja, want ik moet wel. Maar niet in de zin van ‘Wie is leuker?’ Maar ‘Wie heb ik bij het vorige bezoek gezien?’ ‘Bij die of die heb ik de laatste keer gebarbecued, dus die moet ik deze vakantie overslaan.’ Helaas. Het is altijd ‘helaas’. Ik zou iederéén wel willen zien, spreken en knuffelen. Ieders bevallingsverhalen, carrièrewissels, verhuisperikelen en burn-outgeschiedenissen gedetailleerd willen horen. Maar het gaat niet. En daar zal ik me bij moeten neerleggen.

Ik moet soms ook even op de bank zitten met mijn eigen gezin. In die B&B, het leegstaande huis van mijn vriendin of op de zolderkamer van het ouderlijk huis. Of lekker de toerist uithangen en lichtjes kijken in Amsterdam met een oliebol erbij. En dat schiet er soms wel eens bij in. En dan verschijnen de waterlanders. Ze stromen over de boterhammen met rookvlees heen. Die heerlijk zijn. Maar waar is dat bord pasta? Naast het frustrerende gevoel van mijn intimi niet genoeg kunnen zeggen hoeveel ik van hen hou, is daar namelijk dat knagende cultuuraspect. Ik mis Rome. En tegelijkertijd vul ik mijn koffer met Hollandse souvenirs en Goudse kaas.

Nee, het leven van de emigrant is niet alleen rozengeur en manenschijn. Vorige week heb ik een vriendin die ik vier jaar lang niet had gezien in een Van der Valk langs de snelweg ontmoet. Waar ik kwam met de auto van de ene vriend en het autostoeltje van weer een andere vriend. Ik probeerde nog iemand anders op het vliegveld te treffen. Zij landde een kwartier voordat mijn gate aan de andere kant van Schiphol sloot. Dat ging dus niet. Ik heb elke minuut van de kerstvakantie proberen te gebruiken. En toch maar een fractie gezien van wie ik had willen zien. Ik hoop dat al mijn voormalig huisgenoten, vrienden, oud-collega’s, vroegere klasgenoten en docenten, buren en familieleden (in willekeurige volgorde van belangrijkheid) mij willen vergeven. Uit het oog is zeker niet uit het hart.

Wil je meer inkijkjes in het actuele leven van een expat in Rome?
Boek een lezing of volg Beyond the Colosseum.

Advertisements

9 thoughts on “Schiphol-date

Add yours

  1. Ha Tessa wat een mooi en herkenbaar geschreven stuk….onze Roza woont ook in het buitenland. Passen en meten als ze in nederland is . Ik denk vaak…niet teveel trekken..we kunnen ook bellen Skypen of zelf het vliegtuig pakken.! Groet uit Haarlem

  2. Beeldend omschreven, en vast heel herkenbaar voor andere emigranten die af en toe in hun vaderland verblijven. Veel geluk in Rome!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: