Oog in oog met Ashton Kutcher

Zat ik laatst eens door mijn digitale archieven te bladeren, kwam ik een onafgemaakt artikel tegen. Het beschreef de ontmoeting die ik eind 2011 had met filmster Ashton Kutcher. En ook al is het inmiddels acht jaar geleden, is de knapperd nog rijker geworden en is mijn schrijfstijl sindsdien veranderd, ik vond de opzet te leuk om jullie te onthouden.

Het is 27 december 2011. De vakantiedrukte in de Sint-Pieter is flink te merken, en het is stampvol, zelfs achter de toonbank bij de wc’s van de basiliek. Of ik per direct een privé-rondleiding wil geven aan ene Ashton K., vraagt mijn bazin. Ashton Kutcher, bedoel je, zeg ik grappend, tuurlijk, waar is-ie?! De enige die mij namelijk te binnen schiet met deze voornaam is de voormalige MTV-ster. Daar staat hij, antwoordt ze met wijd opengesperde ogen een quasi onopvallende wenk naar rechts makend. Ik volg haar gebaar. En daar staat ie inderdaad. Op zo’n twee meter afstand.

Ashton Kutcher. Bekend geworden door zijn droogkomische verborgen-cameraprogramma Punk’d op werelds bekendste muziekzender, hoofdrolspeler in menig chick-flick en acteur in succesvolle series als That 70’s Show en Two and a Half Men bereikte hij bovendien de koppen van ieder tijdschrift toen hij in 2005 de plaats van Bruce Willis innam als echtgenoot van Demi Moore, één van de hotste Hollywood-actrices van de laatste decennia met een leeftijdsverschil van +20 jaar.

Ik weet wel dat hij ook maar gewoon een mens is. Maar dan wel een mens dat € 800.000,00 verdient per aflevering. Iemand die ik nooit eerder heb gezien, maar die ik toch denk te kennen. Ik herken zijn bewegingen, zijn stem, zijn looks, zijn gevoel voor humor. Het zou me niet moeten raken, maar dat doet het toch. Was ik een paar weken eerder nog dagen achtereen hoteldebotel nadat ik in de Vaticaanse Musea plotseling tegen Richard Gere was aangebotst, zijn vrouw aanvankelijk aanziend voor een collega-gids (later concluderend dat ik haar moest ‘kennen’ als de Bond-girl uit ‘A View to a Kill’), een face-to-face-ontmoeting met een beroemdheid is wezenlijk anders.

Ik maak van de luttele secondes die ik had alvorens ik door mijn bazin word voorgesteld aan het gezelschap – Ashton is er met twee vriendinnen en een vriend – gebruik om mijn ademhaling te reguleren. Ik krijg geen lucht, verdorie. Waarom eigenlijk niet? Het is gewoon een tour. Je doet het dagelijks. Petrus, gekruisigd in de 1e eeuw n. Chr. Constantijn die in de 4e eeuw een kerk bouwt. De huidige basiliek uit 1506. You can do it!

“Hello, nice to meet you. My name is Tessa, I will be your tour guide today”. Ik schud het gezelschap de hand, beginnend bij Ashton, die lichtelijk verkrampt accepteert, zich verschuilend achter een dikke sjaal en een zonnebril, de muts flink naar beneden getrokken. Maar de rest van het gezelschap heeft er zin in. Nog voordat we in het atrium boven zijn aangekomen is het enthousiasme te merken, wanneer Ashton’s vriend – laten we hem voor het gemak Billy noemen – mij vraagt: “Are we actually gonna meet St. Peter today?” Ok. Natuurlijk weer zo’n typisch Amerikaanse grap. Laat ik er snel op inhaken met een brede grijns. “No, I’m sorry. He’s been dead for two thousand years!” Billy’s gezicht vertrekt. Was het toch geen grap? Wist hij het niet? Nee. Dat is onmogelijk. Hij nam me in de maling. Toch. Of niet?

Met knikkende knieën sta ik even later op het terras van de kerk; wat moet ik aan met deze groep, wat weten ze wel en niet? Men prefereert geen radioguides te nemen, met als gevolg dat het een intieme tour wordt, waarbij ik steeds dicht bij hen moet staan om me verstaanbaar te maken. We staan nu voor het plein in 1667 voltooid door Bernini. “Who did you say?” vraagt Ashton. Oeps, een iets te rollende Italiaanse uitspraak, ik herhaal de naam op zijn Amerikaans: ‘Bur-nie-nie’. Dat werkt. Een vage knik ter herkenning. O die.

Ik steek mijn standaardverhaal af. Ik probeer mezelf in bedwang te houden. Als ik ook  maar één moment afdwaal met mijn gedachten, ben ik de draad kwijt (oh mijn god, wat issie lang. Wat staat ie dichtbij. Hij leunt voorover naar me toe. Zijn ogen zijn op mij gericht. Hij luistert naar me. Ashton Kutcher luistert naar Tessa Vrijmoed!) En ‘knip’ daar ben ik weer, als Ashton vraagt: “What’s the Egyptian statue doin’ in the middle of the square?” Een obelisk, noem je zoiets, maar goed. In plaats daarvan: “That’s a very good question. Well, the obelisk was brought from Egypt to Rome by the emperor Caligula. They say that a piece from the cross of Jesus is actually buried underneath.” Vervolgens wil ik hier achteraan een grap maken: normaal gesproken had ik op dit punt van mijn rondleiding al een aantal succesvolle grappen gemaakt, maar het Amerikaanse gezelschap blijkt voor mijn humor niet vatbaar. Daar gaat ie dan: “Well, they say that if you would assemble every piece of wood worldwide that is said to be an original fragment of Jesus’ cross, you would have yourself a whole forest.” Billy hoorde het niet. Hij is continu foto’s aan het maken, links, rechts, zoom in, zoom uit. Met zijn rossige baard en ronde oogjes draait hij zich naar me toe. “What’s that?” Ashton keert zich naar zijn vriend. “She says she doesn’t believe it.” Aaah, ik ben heiligschennis aan het plegen. Een beetje de getrouwheid van relikieën betwijfelen om de groep aan het lachen te maken. Ach, wat maakt mij het uit. Ashton parafraseert mij. Hoe gaaf is dat! Hij heeft opgelet en vat mijn woorden samen. Ik heb zijn aandacht!

Al gauw blijkt dat ik moet gaan improviseren. De basiskennis van het gezelschap is anders dan verwacht en er worden continu verwijzingen gemaakt naar films. ‘Angels and Demons’ dit, ‘Angels and Demons’ dat. Ok, goed, geen probleem. Na de introductie terug in in de voorhal, vertel ik over het Doodsportaal, dat gebruikt werd voor de begrafenisstoeten van de pausen. Hierover  doet een gerucht de ronde. Uitstekend, misschien krijg ik dit keer wel de lachers op mijn hand. “Rumor has is, that bad luck comes over whoever enters the church through these doors from the atrium, the other way around.” Suspense. Goed idee. Alleen altijd even goed opletten of er niet toevallig een rolstoel naar binnengereden wordt, want dit is toevallig de enige deur die voor minder-validen gebruikt wordt. “So what’s that guy doin’?” wijst Ashton een man aan die op wieltjes wordt binnengereden. Ai. Pijnlijk. Had ik toch even niet goed opgelet. “Ehm. Well, nothing. Italians are very superstitious, forget about it.” Ik loop rood aan en neem ze mee de kerk in. Ander onderwerp graag.

Langzamerhand gaat het echter toch steeds beter. Ze zijn onder de indruk van de pracht en praal van San Pietro. Mooi zo. Ik begin me op mijn gemak te voelen. Straks heb ik een leuk verhaal om mee te pronken. Drie kwartier met Ashton Kutcher. Totdat Patricia – haar echte naam ken ik niet – in het midden van de kerk voor het baldakijn zegt: “Is there a toilet nearby?” Waat? Een wc? Nu?? Nee hoor, dat kan niet. Onderbreek de magie van deze tour niet! “No, I’m sorry, there isn’t.” “She says there isn’t,” aldus Patricia op prinsessentoon naar de anderen, als in ‘Ze heeft geen zin om me erheen te brengen’. Nee dat klopt, dat wil ik ook niet. “But I really have to go!” Nee, hè. Ok, wachten jullie hier, dan loop ik met haar mee terug naar de toiletten. Daar doe je minstens tien minuten over vanuit het hart van de basiliek. Door de mensenmenigte. Door het atrium. Mijn collega’s vanaf de desk reikhalzend en met vraagtekens boven hun hoofd: waar issie? Wat doe je? Ben je al klaar?

Als we uiteindelijk terug bij het pauselijke altaar zijn – collega Giacomo is zo vriendelijk ons een sluiproute te wijzen, want ja, ook al heeft niemand Patricia ooit gezien, ze is een vriendin van Ashton en dus willen we allemaal dicht bij haar zijn – wordt mijn grootste angst werkelijkheid: de drie hangen tegen een zuil aan, het wachten heeft hen duidelijk verzadigd. “Ok, I think we’ve seen it now”, rolt het uit Ashton’s mond. Neeee! En ik was nog helemaal niet klaar! We moeten de linkervleugel eerst nog uitvoerig bekijken. Ik wil meer tijd met jullie doorbrengen. Kunnen we terugschakelen naar de frequentie van net? Is het nu al voorbij? Of toch niet? “Is there anything you would recommend us to see while in Rome?”. Wat? Serieus? Ga je aan mij vragen wat je hier nog moet zien? Heb je even? Ik heb op zijn minst een uur nodig om je alleen nog maar een lijst op te noemen met al wat je hier kunt zien. Afijn, ze hebben zich duidelijk niet ingelezen. “Well, you could go to the Sistine Chapel”. Zomaar een ideetje. Kijken hoe het valt. “Cool. Can you take us there?” “Eeeeh.” Eerst weet je niet waar je heen wil. En dan vraag je opeens of ik je erheen kan gidsen. “I’ll have to check with my boss, but I’m sure you can go with one of my colleagues”. Waat? Hoezo dat moet ik aan mijn baas vragen? En waarom stel je een andere collega voor? Ben je soms niet goed bij je hoofd! Gààn met die banaan! “But we want you”, zegt Ashton droog. Aaaaah, Ashton wil mij! Sure, no problem. Ik ben dolblij dat hij me een second chance geeft, stel je voor dat ik deze gelegenheid aan mijn neus voorbij had laten gaan. De baas vraagt wel nog wat meer euroflappen, bovenop diegene die ze zojuist voor mijn shitty tour hebben betaald. Ik had het ook gratis gedaan, hoor, Ashton, géén probleem.

Terug in het atrium staan we in de startblokken voor het vervolg van de tour. Hier buigt zich mijn vriendje – tevens collega, werkzaam achter de toonbank hier – zich naar me voorover en tikt me op mijn schouder: “Als hij ook maar iets bij je probeert, reken ik persoonlijk met ‘m af”. Daar kwam wat Italiaanse trots kijken, hij is jaloers! Het groepje ziet dat er wat aan de hand is, dus ik grijp de zoveelste gelegenheid aan om ze eens aan het lachen te maken: “That’s my boyfriend. I think he’s a little jealous…!” “REALLY? Is that your BOYfriend? Are you kiddin’?! Since when? Just one year?! What did he just say?!” Daar is-ie dan eindelijk de van tv bekende twinkeling in Ashtons ogen en zijn schaterlach. Dit moment zal het enige blijven gedurende de hele tour waarop ik hem echt aan het lachen krijg. Het zal wel komen omdat hij meer relateren kan aan boyfriend-girlfriend-material dan aan de kunstgeschiedenis in het Vaticaan.

Hoe dan ook, daar gaan we dan, een kilometer lang samen op pad, het plein over, de zuilengang door, rondom de muren van Vaticaanstad naar de ingang van de Vaticaanse musea.

Tot hier gaat het stuk. Daarna volgen de krabbels die ik nog had willen uitwerken (waarom ik dat nooit heb gedaan is me een raadsel). Ik weet nog dat ik, tijdens die lange wandeling van de Sint-Pieter naar de musea, niet goed wist wat ik moest zeggen. Ik heb achteraf de paar vragen genoteerd die ik aan Ashton en zijn vriendin stelde (ik ging er althans van uit dat degene met wie hij het intiemst was, zijn vriendin was): ‘Are you friends from school’? (ja, wat vráág je aan zo iemand!) ‘Is this your first time in Rome?’ ‘Any new projects going on?’ Ik kreeg van hem te horen dat hij werkte aan een tv-serie (dat moet dan Two and a Half Men’ geweest zijn) en zij zei dat ze werkte aan het script van een film met Steve Carell. En omdat ze mij eerder haar voornaam had verteld, kwam ik er zo achter dat ze voluit Lorene Scafaria heette en dat de film waarmee ze bezig was Seeking a Friend for the End of the World was.

 Een gênant moment was toen ik bij de pinautomaat op Ashton moest wachten voor het extra geld voor de vervolgtour. Het viertal had, geloof ik, zo’n 200 euro betaald voor die drie kwartier met mij in de Sint-Pieter en daar moesten er nu nog 400 bovenop. Vreselijk, ik moest die flappen opvouwen en in mijn zak steken en leek zo net een enorme hebberd, terwijl ik zelf zo’n tachtig euro betaald kreeg… Maar ik heb het geld later natuurlijk netjes aan mijn baas geven…die het hopelijk netjes bij de belasting heeft aangegeven (ik had in de anderhalf jaar waarin ik in de Sint-Pieter werkte nog nooit van zo’n hoog bedrag voor een privé-tour gehoord: waarop was deze som gebaseerd?).

 Verder weet ik nog dat Ashton, tijdens die eindeloze wandeling, vroeg ‘Hee, zijn dat niet die muren waarover Tom Cruise klimt in Mission: Impossible III? En dat ik báálde omdat ik het slotstuk uit de trilogie, die ik nota bene erg leuk vond, nog moest zien en hem dus het antwoord schuldig moest blijven. Dat we, eenmaal in de musea, de spiraalvormige opgang moesten oplopen want de roltrap was stuk: en dat ik er toen achter kwam dat ik geen flauw idee had van wat voor voorwerpen daar waren opgesteld, omdat ik daar nog nooit had gelopen.

 Ik herinner me de vieze paardenstaart die onder Ashtons muts bleek te zitten, toen hij deze eens recht zette. Mijn eigen, vaal geworden paarse broek, die ik toch echt al lang had moeten weggooien. Verder heb ik achteraf steekwoorden genoteerd als ‘jas’, ‘zweten’ en ‘ongemakkelijk’ die genoeg zeggen over hoe ik mij voelde. En dingen als ‘plafond Galleria dei Candelabri’ (kreeg ik hier een vraag over die ik niet kon beantwoorden?) en ‘Why was Julius Caesar stabbed 14 times?’ (díe vraag kreeg ik, maar waarom het niet 12 of 15 was, daar had ik eigenlijk nog nooit over nagedacht). Als we bij de kamers van Rafaël aankomen, besluit het gezelschap dat ze die niet hoeven te zien, maar meteen door willen naar de Sixtijnse Kapel. Ik ken niemand van de wachten in de Vaticaanse Musea, maar zodra ik tegen een suppoost zeg wie ik bij me heb, wordt het dikke touw omhoog gehesen en mogen we afsnijden.

 Tot zover deze mengeling van oude geschriften, steekwoorden en actuele reflecties. Je kunt gerust zeggen dat het een enerverende ervaring was, deze privé-tour. Ik stuiterde van de adrenaline en was na afloop nog steeds zo zenuwachtig, dat ik niet eens een foto met het kwartet heb gemaakt. Dat kón ook niet, want ik had een telefoon zonder camera, maar dat ik niet eens de tegenwoordigheid van geest had om aan een collega te vragen dat even voor me te doen, daarvan heb ik nog steeds wel een beetje spijt.

 Dus Ashton, als je dit leest en ooit nog eens terugkomt naar Rome, wil je dan  met me op de foto?

Wil je meer inkijkjes in het dagelijks leven van Rome?
Boek een lezing of volg Beyond the Colosseum.

Advertisements

4 thoughts on “Oog in oog met Ashton Kutcher

Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: