Coronavirus in Rome

In Rome loop je langs monumenten van uitgestorven beschavingen. Maar momenteel is Rome zelf uitgestorven en verschuilt de beschaving zich achter slot en grendel.

Coronavirus

Het is eind januari 2020 en niet iedereen neemt het nieuws serieus: er wordt een zeker virus geconstateerd bij een stel toeristen in Rome. Aanvankelijk lijkt er weinig reden tot gevaar, worden er zelfs grappen over de ziekte gemaakt en zorgt het advies van niezen in de elleboog voor hilariteit. Maar COVID-19, in de volksmond coronavirus genoemd, blijkt venijnig, er is geen vaccin voor en vergelijkingen met een griepepidemie houden geen stand. De haard van het virus ligt in de Italiaanse regio Lombardije, maar in de maand februari groeit het aantal besmettingen elders in het land gestaag, met als gevolg dat ook het aantal landelijke sterfgevallen vervaarlijk stijgt.

Rome

Het is maandag 2 maart, tien uur ’s ochtends. Ik loop over straat en verbaas me over de rust. Want ja, het is rustig in de stad. De schrik om het coronavirus zit er goed in en de meeste toeristen hebben de afgelopen weken dan ook de stad verlaten. Vorige week had ik nog een vriendin uit Nederland op bezoek en vanmiddag zie ik een andere vriendin, die gewoon nog op reis mocht. Niemand had kunnen vermoeden dat binnen nu en enkele dagen de sfeer in Rome radicaal om zou slaan. Want het gebeurt zo stilletjes. Corona is het gesprek van de dag en het is allang niet meer leuk dat er tegenwoordig steeds zitplek is in de tram. Dat je het Pantheon kunt fotograferen zonder dat er iemand anders op de foto staat. Dat je niet meer tussen fout geparkeerde auto’s hoeft te zigzaggen. Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik mis het getoeter. Ik mis de ratjetoe aan talen om me heen. En zelfs die kleverige gele paal in de tram, waaraan ik mij anders zonder groot gevaar kon vasthouden.

Tijdlijn

Langzaam maar zeker zie je steeds vaker iemand met een mondkapje voor zijn mond. Dat vond ik in het begin overdreven, sinds kort begrijp ik er de ernst van. Ik ben niet meer sceptisch en zeg niet meer tegen vrienden als ik ze zie: ‘Gaan wij zoenen? Jaaaa toch?!’ Want sinds woensdag is de stemming hier omgeslagen. En dat is pas drie dagen geleden. Ik stond toen nog gewoon te kletsen met de barmannen van mijn plaatselijke bar. We hadden het over koetjes en kalfjes, maar natuurlijk ook over het virus. Iedereen heeft het tegenwoordig over het virus. Het virus beheerst ons leven. Het personeel heeft handschoenen aan en de tafels staan niet meer tegen elkaar aan. Ik wist niet dat mijn kletspraatjes daar voorlopig voorbij zouden zijn. Dat diezelfde avond nog het besluit door de overheid zou worden genomen dat alle eetgelegenheden zouden moeten sluiten. Toen ik die middag naar huis ging, had ik me niet gerealiseerd dat een dagelijkse routine abrupt ten einde was gekomen. En ik weet niet hoe lang die routine onderbroken zal blijven. Weken? Maanden? Jaren?

Het leven van alledag is stap voor stap aan het veranderen. Ik geef een overzicht van wat er de afgelopen dagen is gebeurd:

Woensdag 4 maart
Ik moet lesgeven aan de Nederlandse School, in een klaslokaal van de hospiterende Engelse school. Als ik ’s avonds om zes uur wegga, ben ik een van de laatsten die de komende tijd een schoolgebouw verlaat.

Donderdag 5 maart
Alle scholen worden gesloten. Ik geef ’s avonds nog wel Nederlandse les aan drie volwassenen.

Vrijdag 6 maart
Ik ga borrelen met een stel vrienden, maar we zijn met een kleinere club dan anders. Men maakt grappen over het virus (‘Wíj zijn niet te stoppen als het om borrels gaat, hè?!’). Op tien aanwezigen is er één iemand die weigert gedag te zoenen.

Zaterdag 7 maart
De Italiaanse overheid besluit dat men in alle openbare gelegenheden een afstand van één meter van elkaar aan moet houden.

Zondag 8 maart
Lombardije gaat op slot. Men lacht om de tientallen mensen die als een gek de laatste trein uit Milaan proberen te pakken, vlak nadat het decreet tot quarantaine is uitgelekt. Als ik ga lunchen met vrienden, mogen we niet aan dezelfde tafel zitten. De lunch die middag ervaar ik als een koude, heel koude douche. De sfeer in de stad is om te snijden. Er zijn steeds minder mensen op straat.

Maandag 9 maart
’s Ochtends zitten mijn vriendin en ik nog aan onze laptop te freelancen in een bar, al wordt er afgeraden om het huis uit te gaan en sluiten bars en restaurants om 18.00 uur.

Dinsdag 10 maart
Voor een feestelijke gelegenheid ’s avonds eten laten bezorgen is niet mogelijk, we zijn nog niet gewend aan de nieuwe wet. Dat wordt last minute achter de pannen staan.

Woensdag 11 maart
Het is een stralende dag! Maar het virus woekert onzichtbaar door, terwijl ik in een steeds legere bar wat artikelen probeer te schrijven. De Italiaanse overheid besluit na vandaag alle eetgelegenheden helemaal te sluiten. Alleen winkels die voorzien in de primaire levensbehoeften mogen open blijven.

Donderdag 12 maart
Parken zijn in deze dagen een grote trekpleister voor de mensen, want men kan hier afstand bewaren én tegelijk een frisse neus halen.

Vrijdag 13 maart
Ik maak met een brok in mijn keel een wandeling door Trastevere. Je hoort er de voetstappen van die enkeling over Piazza Santa Maria in Trastevere, wordt opgeschrikt door de schreeuw van een meeuw, bent met een dakloze de enige in de kerk. Ik kom drie bekenden tegen tijdens mijn ronde, maar we vliegen elkaar niet om de hals. Op de social media ontstaat de ‘Geluidsflashmob’ om de moraal op te krikken.

Zaterdag 14 maart
Aantal besmettingsgevallen Italië: 21.157. Aantal doden Italië: 1.441. Alle openbare parken worden gesloten.

Gewenning

Je ziet, het zijn kleine veranderingen die van dag tot dag plaatsvinden, maar ze hebben grote gevolgen. Ik schrik van de snelheid waarmee ik gewend aan het raken ben aan de nieuwe situatie. De mondkapjes horen ‘er steeds meer bij’, helemaal in die voedselwinkel waar de medewerkers ze in dezelfde kleur als hun schort dragen. Ik stuur berichtjes aan de buurvrouw, die ik anders amper spreek: heb je nog iets nodig? Bijna alle gesloten restaurants hebben nu een telefonische afhaaldienst. In de supermarkt staat na iedere meter een streep op de grond om de afstand te waarborgen en een plastic wandje scheidt caissière van klant. Kinderen zie je weinig op straat en ik vraag me af hoe iedere ouder de situatie aan zijn kinderen uitlegt. ‘Er is een wormpje in de lucht dat ze moeten pakken,’ hoorde ik iemand zeggen. En dat is eigenlijk niet eens zo gek uitgedrukt. De teleurstelling dat de kinderen niet naar school, vriendjes en de speeltuin kunnen, ik weet niet hoe we die weg kunnen nemen. En verder worden we creatief binnen. We zingen, stoepkrijten, blazen bellen op het balkon, knutselen, zetten de ramen open, spelen met de was, bellen elkaar weer op, leren de namen van de buren, bakken koekjes, plakken foto’s in albums en maken schoon.

En nu?

Als je de deur uit wilt, moet je een formulier bij je hebben met de reden waarom je op straat bent en waarop verder staat dat je de risico’s kent en je eigen verantwoordelijkheid neemt. Voor het eerst in tientallen jaren zal morgen de zondagsmarkt van Porta Portese niet plaatsvinden. Gisteren vroeg iemand me of ik wel genoeg te eten kon vinden. Tot een paar dagen geleden had ik niet gedacht dat mij ooit zo’n vraag gesteld zou worden. Een vraag uit oorlogstijd, zou je zeggen. Het ís eigenlijk ook oorlog. Een oorlog waarbij de hele mensheid zich verenigt tegen een sterke vijand uit de natuur. We zullen elkaar moeten helpen, nu, bij het tegengaan van de verspreiding van het virus, en straks, als de enorme klap die de wereldeconomie door deze ramp heeft opgelopen gerepareerd moet worden. 2020 zal de annalen ingaan als een desastreus jaar, maar als we het virus de baas zullen zijn, dan kunnen we er lering uit trekken en sterker verder gaan.

Laten we hoop putten uit het feit dat zoveel mensen zich nu, in tijden van nood, van hun meest humane kant laten zien om de ander te helpen. Want de angst van het virus verbindt de mensen, dat zie ik om mij heen. Gisteren is in Italië het initiatief ontstaan om iedere dag om 18:00 uur vanaf je eigen balkon muziek te maken om elkaar wat op te vrolijken. Laten we dat samen doen, elkaar opvrolijken. Én wereldwijd de gezondheidsadviezen van de experts blijven opvolgen. Dan vermijden we dat scènes als die ik in dit stuk heb beschreven zich elders gaan afspelen. Dan kunnen we hopelijk zo snel mogelijk weer dringen in de Sixtijnse Kapel en Colosseum-selfies maken met onbekenden op de achtergrond.

Lees hier deel 2 van mijn verslag over de coronasituatie in Rome.

7 thoughts on “Coronavirus in Rome

Add yours

  1. Bedankt voor deze (beklemmende) update vanuit Rome.
    We bidden voor jullie.
    Vanuit Nederland wensen we jullie veel sterkte

  2. Ha Tessa,

    Ondanks de inhoud van de boodschap, wil ik je toch zeggen dat het een genoegen was weer een post van je te lezen. Sterkte in moeilijke tijden,

    Walther
    Oostvoorne (NL) / Rocca Sinibalda (IT)

    ??

    ________________________________
    Van: Het Colosseum voorbij
    Verzonden: zaterdag 14 maart 2020 21:58
    Aan: wvangoch@live.nl
    Onderwerp: [New post] Coronavirus in Rome

    Tessa D. M. Vrijmoed posted: “In Rome loop je langs monumenten van uitgestorven beschavingen. Maar momenteel is Rome zelf uitgestorven en verschuilt de beschaving zich achter slot en grendel. Coronavirus Het is eind januari 2020 en niet iedereen neemt het nieuws serieus: er wordt een “

    1. Beste Walther,
      Dank voor je vriendelijke bericht. Sterkte ook voor jullie gewenst en hopelijk kan ik snel weer vrolijker stukken schrijven.
      Groet, Tessa
      P.S.: heeft u een woning in Rocca Sinibalda? Ik ben er eens geweest. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: