Muziek in de periferie

In het noordoostelijk deel van Rome, ver buiten het centrum en tussen drukke verkeerswegen in, bevindt zich Il Cantine. De sfeer in dit lokale café is huiselijk: aan de muur hangen uitvergrote details van schilderijen van Gustav Klimt. Zitbanken van middelmatige kwaliteit en staande leeslampen geven een studentikoze sfeer aan de ruimte, die gevuld wordt door Italiaans publiek dat vooral uit veertigers bestaat. Als je om je heen kijkt, valt niet alleen op dat er om elf uur ’s avonds nog veel kinderen zitten te eten, maar ook dat er weinig volwassenen een drankje op tafel hebben staan. Dat is niet raar, want naar Nederlandse maatstaven wordt er in Italië relatief weinig gedronken: iemand die drie uur lang milliliters sipt van één cocktail is niet zeldzaam.

Het is tijd voor de openingsact van de avond. Een tengere jongen met strakke broek en zwart-witschoenen van begin jaren ’20 vorige eeuw pakt de microfoon. Hij speelt een mix tussen country- en rock’n’roll-muziek, maar heeft lang niet altijd de juiste toon te pakken. Misschien had hij beter komiek kunnen worden, want tussen zijn nummers in maakt hij grappen als een stand-up comedian. “Hebben jullie al genoeg van me?” of “Hoeveel stukken mag ik nog spelen?” roept hij geregeld, waarbij hij de eigenaar van het muziekcafé grinnikend aankijkt. Hij is zich ervan bewust dat het grootste deel van de aanwezigen is gekomen voor de band die ná hem speelt, dus doet hij zijn best de aandacht vast te houden.

“Het volgende nummer gaat over…ik weet eigenlijk niet meer waar het over gaat!” en helaas is het lastig daar als toehoorder achter te komen, omdat het Engels erbarmelijk wordt uitgesproken. Terwijl het publiek broodjes of tigelle (mini-hamburgers) eet, speelt Fabrizio zijn laatste nummer. Voor de Kebab Boogie kreeg hij inspiratie, toen hij op zijn gebakken vlees wachtte in de wijk Arco di Travertino.

Na een korte pauze komt dan eindelijk Humour Nero het podium op. De Romeinse groep speelt pop/rock, afgewisseld met ska en ballads. Het stel bestaat uit vier leden: twee jongemannen zingen en spelen gitaar, twee meiden zitten respectievelijk achter keyboard en drumstel. Vooral de drummende dame trekt de aandacht. Met haar dikke coltrui, omgeslagen mouwen, rokje en zwarte panty zit ze wijdbeens achter de trommels. Haar meisjesachtig gezichtje met licht vooruitstekende tanden vormt een opvallend contrast met de stoere bewegingen als ze het slagwerk bedient.

Ach wat leuk, een van de nummers die ze spelen wordt opgedragen aan een stel dat op een divan zit te luisteren. De jongen is een vriend van de basgitarist, zijn vriendin is hoogzwanger. Licht blozend bedanken ze voor deze gunst. Heerlijk, de muzikanten hebben geen pretenties, ook al spelen ze hun zelf geschreven liedjes met een gretigheid die de wens om door te breken verraadt. Luisteren naar zulke bevlogen jonge artiesten is absoluut een genot. En dat de toiletten in een bar in de periferie van Rome beter verzorgd zijn dan in het gemiddelde ziekenhuis elders in de stad is een prettige bijkomstigheid.

* * *

Volg Beyond the Colosseum voor nieuws en wetenswaardigheden in Rome en Italië

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s