Coronavirus in Rome (3)

De zon schijnt, dus ik pak de fiets. Naar buiten gaan om aan lichaamsbeweging te doen, is namelijk toegestaan. Bovendien kan ik best wat groenten en pasta gebruiken en boodschappen doen mag ook. Zo kom ik vast door de politiecontrole heen.

Dat neemt niet weg dat ik iedere keer weer zenuwachtig ben, als ik ergens politie zie. En ik kom wel drie patrouillerende wagens tegen op het kleine stuk naar de supermarkt. Er staat een rij van veertien man buiten. Niemand praat met elkaar. De supermarktmedewerker roept ons stug een voor een naar binnen. Na een half uur ben ik aan de beurt. Ik krijg een plastic handschoen aangereikt. Dan is het mijn beurt. Heerlijk, gevulde schappen. Ik tel mijn zegeningen, omdat ik zoveel eten kan kopen als ik wil. Het zal dan moeilijk zijn, deze weken van thuis zitten en isolement, wie gezond is en eten heeft, mag eigenlijk niet klagen. Maar ik ben de enige die met de radio meezingt. En als ik te dichtbij kom, springt er iemand opzij. De caissière wil amper iets kwijt, als ik haar vraag hoe het nou is om in deze tijden te werken.

Muziek

Het was een geweldig idee om elkaar op te monteren en samen muziek te maken op de balkons. De buren hingen over de balkons geleund om elkaar te kunnen zien. ‘Doe je het vuur even uit?’ kon je iemand horen roepen. ‘Als dit virus voorbij is, hebben we allemaal longontsteking,’ grapte een ander cynisch op een frisse avond. ‘Ach gut, moet ik vanavond soms weer voor jullie zingen?’ En: ‘Welk nummer doen we morgen, jongens?’ Maar nadat het initiatief op 13 maart was ontstaan, heeft het bij mij in de buurt zo’n tien dagen geduurd dat er ook echt mensen naar buiten kwamen. Na een dag stilte, het zal 23 of 24 maart geweest zijn, besluit ik er na wat aan te doen. Ik pak mijn blokfluit en begin. Let it be. Iets wat iedereen zou moeten kennen.

De tekst is na jaren akelig toepasselijk geworden. En dat geldt bij veel liedjes die bij me opkomen? A spoonful of sugar helps the medicine go down. The sun’ll come out, tomorrow. When I’m feeling sad, I simply remember my favourite things and then I don’t feel so bad. Ik fluit ze allemaal en ik word er blij van. De buren ook? Misschien. Ik krijg in ieder geval geen vaffanculo’s naar mijn hoofd geslingerd. Dat is al heel wat.

Na twee dagen ben ik niet meer alleen. Donatella komt met haar viool naar buiten. We spelen om de beurt iets. Langzamerhand beginnen we een bladmuziekcorrespondentie via onze conciërges. Zo spelen we ook samen volksliederen als Volare en Azzurro. We krijgen niemand anders mee. Maar Donatella’s dochter vraagt haar iedere ochtend of het al bijna zes uur is. Ze kijkt uit naar het moment waarop ze even contact heeft met iemand. Ze doet een sjaal om, als ik een sjaal om heb. Ze laat me haar speeltjes zien en maakt een buiging. Ze speelt met me, van twee hoog naar drie hoog. Dat alleen al is reden genoeg om er morgen weer te staan.

Het stadse lijden

Het zijn vreemde tijden. Niemand heeft meer afspraken en lijkt daar amper last van te hebben. Hoewel we tot voor kort met z’n allen verbazingwekkend druk waren met allerlei belangrijke dingen. Veel mensen wonen ver van het gevaar, maar wie in het epicentrum van het virus zit, heeft pas echte problemen. Zorgen voor zijn eigen gezondheid, zorgen voor de gezondheid van zijn dierbaren. Dat wij ons opgesloten voelen thuis is er niks bij. Dat we onze peuters op en neer laten rennen in de gang omdat ze anders te weinig bewegen. Dat we ons schuldig voelen als we op de fiets naar het centrum rijden voor een foto, mag geen naam hebben. Dat we rode ogen hebben, omdat we vaker dan ooit op een scherm zitten te staren om in contact te blijven met de buitenwereld. Is dat alles? 

Dat is het nieuwe lijden van ons stadsmensen. Een enkele grootouder gaat met zijn kleinkind op pad, onder het mom van ‘ik moet dit en dit medicijn halen’. Je moet toch een verhaal tegen de politie kunnen ophangen als ze je controleren. Niemand heeft overigens met een woord gerept over de rechten van kinderen in deze quarantaine. Pas op 2 april werd er een decreet uitgebracht, waarin stond dat ze een blokje om mogen maken. Als bij toverslag klonken er in de straten af en toe weer eens kinderstemmetjes. Tot die tijd was er sowieso echt haast niemand buiten. Onterecht, want die frisse neus mócht wel. En anders kon je altijd zeggen dat je een pak melk moest kopen.

Onze partners staan niet in de recente bellijst, we zien elkaar immers 24 uur per dag. De tram rijdt, maar stopt niet bij de halte. Want er stapt niemand in of uit. Een auto draait zomaar het voetgangersgebied van Piazza Navona op, een scène die tot voor kort ondenkbaar was geweest. Het is een kleine wetsovertreding die alléén staat: ik blijf me verbazen over de discipline en gehoorzaamheid waarmee men zich in de stad aan de rigide regelgeving houdt. En dat geldt volgens mij voor heel Italië, waar niet de luxe heerst de lockdown te zien als het perfecte moment om bij het ontluiken van de lente eens even het huis opnieuw te gaan verven.


Opgeruimd staat netjes

Ondanks alles met een opgeruimde kamer en een opgeruimd gemoed de lockdown door? Het kan. Laat ik je tien tips geven:

KLEED JE AAN
Blijf niet in je pyjama op de bank hangen. Trek voor mijn part je feestblouse aan, je voelt je er beter door.

RUIM OP
In een opgeruimd huis wonen is motiverend en uitnodigend voor nieuwe activiteiten binnenshuis.

VERZORG JEZELF
Douche, maak jezelf op, trim je neushaar: persoonlijke verzorging doet wonderen.

MAAK MUZIEK
Muziek is magisch, want ze brengt mooie herinneringen boven en geeft ons hoop voor de toekomst.

GA TUINIEREN
Koop bloemen of plant zaadjes om van dichtbij leven te zien groeien en je wat blijdschap te bezorgen.

GA OFFLINE
Probeer niet steeds op je Ipad, telefoon of pc te kijken. Het is vermoeiend en lang niet altijd geruststellend.

BEL IEMAND OP
Stuur eens géén appje, maar bel die goede oude oom eens op: elkaars stem horen zal jullie opvrolijken.

SCHRIJF
Je gevoelens opschrijven kan helpen om de situatie te analyseren, zodat je opgelucht weer verder kunt.

GA VROEG NAAR BED
Zo eindigt de dag eerder en kun je de slapeloze nachten uit je vorige drukke leven compenseren.

DENK AAN DE TOEKOMST
Maak leuke plannen voor wat je na deze periode gaat doen. Want echt, die gaat voorbij.

Het zij zo

Ik wil iedereen die mij de afgelopen weken berichten heeft gestuurd om te vragen hoe het met me ging hartelijk bedanken. Het heeft me veel gedaan, dat jullie in zovelen aan me dachten. Ik probeer zeker de mooie kanten van deze situatie in te zien, want die zijn er. Toch nekt mij dan steeds weer het verdriet en ongeloof over het feit dat de hele wereld op zijn kop staat, dat er 120.000 doden zijn gevallen door deze ziekte en dat de teller niet stilstaat. Dansende politieagenten in Colombia, Backstreet Boys die via de webcam voor hun fans zingen en spiksplinternieuwe muzikale apps voor kinderen vanuit Nederland zijn bemoedigend. Al doen ze tegelijkertijd beseffen hoe genadeloos dit virus in alle hoeken van de wereld aan het huishouden is.

Te bedenken dat een vrolijk evenement als een voetbalwedstrijd waarschijnlijk de katalysator is geweest voor het uitbreken van het virus, is intriest. Maar de Italiaanse minister van gezondheid heet Speranza. Hoop. Dat is wel wat ons op de been houdt, hoop dat deze situatie gauw voorbij zal zijn. En dat we er beter uitkomen. Met de viering van Pasen het afgelopen weekend is de quarantaine helaas niet de veertig dagen durende vastentijd gebleken waarop we hadden gehoopt. Het gaat langer duren, maar hóe lang, dat weten we niet. Dan kom ik toch weer terug bij John en Paul, die met hun woorden en muziek van vijftig jaar geleden raad brachten:

When I find myself in times of trouble,
Mother Mary comes to me,
Speaking words of wisdom, let it be.
And in my hour of darkness,
She is standing right in front of me,
Speaking words of wisdom, let it be.

* * *

Tessa Vrijmoed
14 april 2020

Lees ook deel 1 en deel 2 van mijn verslag over de coronasituatie in Rome.

2 thoughts on “Coronavirus in Rome (3)

Add yours

  1. dag tessa, wat een verdrietig, lief en ook bemoedigend verhaaltje! iedere dag bezoek ik rome via de webcams: ik zie alleen het skelet van deze stad en ja, zo nu en dan wat leven: iemand met een hond, een ander met een wandelstok. jij zit er midden in, dat is heel wat anders! laten we wensen dat we allemaal binnenkort uit dit donkere bos komen en dat we weer kunnen uithuizen … met virtuele hand en lente-groet, hans wellink

    let it be, wat een prachtig en toepasselijk lied!

    1. Beste Hans Wellink,
      Bedankt voor je vriendelijke bericht. Laten we gezamenlijk hopen op een snelle terugkeer naar een veilig en gezellig leven.
      Een hartelijke groet vanuit Rome, waar de mensen zich zo zoetjesaan voorzichtig weer laten zien,
      Tessa

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: