10 jaar Rome!

Vandaag is een bijzondere dag. Het is 15 augustus, in heel Italië de feestdag Ferragosto. Ikzelf vier dat ik tien jaar in Rome woon. Tien jaar in de stad waarop ik nog steeds verliefd ben. Natuurlijk ben ik stapelgek op de ongeëvenaarde schoonheid van haar monumenten. Maar vandaag probeer ik jullie een beeld te geven van die kleine dingetjes die het leven in Rome voor mij zo speciaal maken. Dingetjes waardoor tien makkelijk twintig zou kunnen worden.

Blunders
Mijn liefde voor Rome is gegroeid en ik ook, door vallen en opstaan. Sowieso natuurlijk al oliedom om op een feestdag aan te komen. Alles potdicht. Winkels en kantoren openden pas in september. Wist ik veel! Toen ik na een paar weken eindelijk naar mijn eerste sollicitatie ging, liet ik me uit veiligheid begeleiden door mijn huisbaas. Het gesprek zou namelijk plaatsvinden in de Via Salaria. Mijn alarmbellen gingen rinkelen, want ik had eens gehoord dat die straat berucht was om haar prostituées. Gelukkig gaat het om een 242 kilometer lange weg en liep ik in het midden in de stad geen risico door een pooier opgemerkt te worden.

Ik ben eens uitgelachen door vrienden omdat ik op een feestje aankwam met wijn in een kartonnen verpakking: dat was totaal ongepast, want dat twee euro kostende vocht drinken blijkbaar alleen daklozen. De keren dat ik omstanders heb laten schudden van het lachen door foutjes in het Italiaans zijn ontelbaar. Maar een van de grootste blunders heb ik waarschijnlijk begaan toen ik de Santa Maria Maggiore wilde bezoeken, een van de vier pauselijke basilieken van Rome. Ik kon de ingang niet vinden, dus ging ik maar weer naar huis. Bleek later dat ik bij de achterkant stond.

Integratie
Inmiddels ben ik aardig geïntegreerd. Ik ken mijn burgerservicenummer van 16 karakters uit het hoofd en herken de sigarenverkoper van tegenover de Chiesa Nuova in de bus. Ik kan met plezier over eten kletsen en vraag mensen als ik ze weer zie ‘Wat heb je gegeten?’ in plaats van ‘Hoe gaat het met je?’ Ik kijk er niet meer van op als fietspaden na 200 meter ophouden. En ik denk niet dat ik hallucineer als de stoep onder mijn voeten lijkt te golven: smeltend asfalt is een bekend fenomeen in snikhete zomers. Ik ken de leukste picknickplekjes langs de Tiber en ik weet wat je voor tweedehands schoolboeken moet doen: rondneuzen in de laadruimtes van de vrachtwagens aan Lungotevere della Vittoria, die vóór het begin van ieder schooljaar veranderen in mobiele boekwinkels.

Missen
Gek genoeg begrijp ik wie níet in Rome zou willen wonen ook. Je geeft wellicht de voorkeur aan een kleinschaliger stad, bent liever niet anoniem, houdt van meer organisatie of van de term ‘openingstijden’. En je bent misschien niet het type dat een baan aanneemt zonder te vragen wat het salaris is.

Laten we wel wezen: er genoeg dingen die ik zelf ook mis. Wenskaarten en volle brievenbussen. Rosé en gloeiende bitterballen. Een Hema waar je alles vindt wat je die dag nodig hebt. Maar dat zijn eigenlijk onbenullige dingen. Het volgende is dat echter niet: ik mis, en ik smacht naar…muziek. Ik ken geen enkele Romein die een muziekinstrument speelt. Speelt men in Rome bovengemiddeld weinig muziek? Of ken ik niet de juiste mensen? Ik weet het niet. Maar wat zou ik graag vaker naar een klassiek concert gaan of lekker samen muziek maken! En, ik ben geen Hazes-fan, maar ‘De hoogste tijd’ meeblèren aan het einde van een avondje uit, ik zou het graag weer eens doen.

Intrigerend
Sommige dingen blijven me intrigeren. Zoals hoe men iemand dottore noemt met slechts een mastertitel op zak. De billboards met privé-detective Elio Petroni, die na tien jaar nog dezelfde zwoele Andy-Garciablik heeft. Mensen die in de zomer binnen zitten met dichte rolluiken en de lichten uit. Hoe de prijs van een artikel omhoog gaat als je tegen de winkelier zegt dat je een factuur wilt. Dat je bij Scrabble niet makkelijk een lettertje kunt aanleggen, omdat in het meervoud de laatste letter verandert. Dat mensen het voedingssupplement ‘Be Total’, allesbehalve denkend aan het Engelse ‘Wees compleet’, uitspreken alsof het de naam van een farao is: bètotal.

Dankbaar
Alles bij elkaar genomen kun je zeggen dat mijn leven in Rome een aaneenschakeling is van verbazing en vlinders in mijn buik. Ik zou op dit moment van mijn leven nergens anders willen wonen. Ik heb weemoedige gevoelens bij de eenvoudige campingbaan uit het eerste jaar: laat mij een anti-muggenspiraal ruiken en ik pink traantjes weg bij de herinnering aan een spannende vakantieliefde en stiekeme nachten in een leegstaande bungalow. Het lijkt een droom dat ik jarenlang dagelijks als vijftalig rondleidster in het Vaticaan heb gewerkt. Ik heb een kindje gekregen op het Tiber-eiland en mijn rijbewijs gehaald onder hachelijke omstandigheden. Al deze ervaringen zou ik niet hebben kunnen meemaken zonder de hulp van anderen. En daarom ben ik enorm dankbaar voor alle mensen die ik heb ontmoet de afgelopen jaren.

Ik moet toegeven: ik heb nog nooit zo krap bij kas gezeten als tegenwoordig en ik sta te springen om een uitdagende baan met passend salaris. Maar ik stroom over van de levenslust en heb uiteindelijk alles wat mijn hartje begeert. En daarom zeg ik: Rome, bedankt!

Tessa Vrijmoed geeft lezingen aan scholieren over het dagelijks leven in Rome.
Meer weten? Kijk hier of volg
Beyond the Colosseum!

Advertisements

6 thoughts on “10 jaar Rome!

Add yours

  1. Tessa, deze vreugdesprong van jou laat duidelijk zien dat je, 🙂 door meer dan je best te doen, met elke stap steeds zekerder werd van je droom en na tien lentes nog steeds :)vertrouwen hebt in zonneschijn, in regen en bovendien in jezelf 🙂 ! Van harte gelukgewenst met het volgende decennium!

  2. Wat ontzettend leuk om te lezen Tessa. We hebben nooit kennisgemaakt maar hebben wel veel wederzijdse kennissen (oa via t knir). Jouw liefde voor Rome is altijd heerlijk om te lezen én invoelbaar en daarom geniet ik (een tikje jaloers haha) enorm mee zo op afstand.

    Tante auguri!
    Wendelijn

    1. Hoi Wendelijn, dank je wel voor je leuke bericht, complimenten en het doorsturen van het artikel! Je maakt me erg nieuwsgierig naar jouw eigen verhalen, laat het eens weten als je in Rome bent, lijkt me leuk je te ontmoeten. Hartelijke groet, Tessa

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: