Coronavirus in Rome (2)

Inmiddels is er een week voorbij sinds mijn eerste bericht over de effecten van het coronavirus in Rome. En ik zal eerlijk zijn: ik ervaar de huidige situatie als een nachtmerrie.

Isolement

Het beklemmende gevoel omdat er amper iemand op straat loopt. Het binnengeroepen worden in de supermarkt om vervolgens op afstand boodschappen te doen. Het spookachtige effect van de afwezigheid van kinderen. De politieagenten die je vragen wat je aan het doen bent als je een frisse neus haalt. De muffe geur in huis als de ramen te lang dicht zijn geweest. De slinkende voorraad knutselspullen en alles wat je maar kan bedenken wat opgaat en de komende tijd niet aangevuld zal kunnen worden. Het aanplakbiljet van die film die binnenkort in de bioscoop zou worden vertoond.

Het doet mij denken aan een huiveringwekkende mini-serie die ik eens heb gezien. In The Langoliers, naar een verhaal van Stephen King, komt een groep mensen via een mysterieus tijdsgat terecht in het verleden. Ze zijn alleen op de wereld over, alles om hen heen is ‘geweest’ en heeft zijn smaak en zin verloren. Zo voelt het soms, deze lockdown. Bah, wat heb ik een hekel aan die term. Sowieso vond ik het storend dat iedereen het kort geleden opeens over dit woord begon te hebben, alsof het Nederlands is en we het moest kennen. Nou, het is Engels en ik heb het opgezocht: het betekent ‘isolement’. En als een gebied in lockdown gaat, dan betekent het dat er niemand meer naar binnen of naar buiten mag. Dat hebben we in Italië sinds 11 maart en tijd om ons er op voor te bereiden was er niet.

Ik ben zo blij dat er in januari een dierenartsenpraktijk is geopend bij mij in de straat. Alleen hierdoor is mijn straat een apocalyptische aanblik bespaard gebleven. Alsof het de interessantste zaak van de wereld is, kijk ik meerdere keren per dag wie er keurig netjes op één meter afstand van elkaar met zijn zieke huisdier op de stoep staat. Even verderop zijn ze aan het werk. Werkmannen timmeren er een nieuwe fruitwinkel in elkaar. Het idee van een nieuwe zaak die een gezond product gaat verkopen, geeft mij moed. En moed heb ik nodig, want het isolement hakt er flink in bij mij.

En ik heb helemaal niet te klagen. Vooralsnog zijn mijn naasten en ik gezond. Een vriendin van mij woont in de provincie van Bergamo in een dorp. Iedere keer dat er iemand overlijdt aan het virus, worden de kerkklokken geluid. De school heeft een filmpje gemaakt waarin het virus aan de kinderen wordt uitgelegd. Ze mogen alleen op het parkeerterrein bij hun huis spelen en vader heeft het virus te pakken gehad. De situatie in de ziekenhuizen is er dieptriest. Zoveel zieken, te weinig bedden, zusters, artsen. Iedereen kent wel iemand die is overleden aan het virus.

Goed nieuws

Het is werkelijk om te huilen. Maar om mijn reputatie als eeuwige optimist niet te ontkrachten, ben ik gaan nadenken over de positieve dingen die de crisis rondom het virus met zich mee brengt. Want er zitten ook voordelen aan deze akelige periode. Zo verbaas ik me erover dat iedereen een plekje heeft. Dat het zo leeg is op straat, betekent namelijk dat iedereen ergens een thuis heeft. En dat is mooi. Laten we met z’n allen op die mooie dingen focussen en proberen er nog meer te vinden:

MINDER VERVUILING

Tegenwoordig kun je goed sterren kijken in Rome. We hebben er elf dagen isolement op zitten en de smog van Rome is enorm verminderd. We ademen dus frissere lucht in  en de CO2-uitstoot neemt af. In de kanalen van Venetië kun je voor het eerst de vissen zien zwemmen. Men koopt minder, waardoor er minder afval is.

MINDER VERKEER

Omdat er een straatverbod geldt, is de hoeveelheid verkeer tot een minimum gereduceerd. De afwezigheid van duizenden auto’s per dag heeft de afname van uitlaatgassen tot gevolg. Je wordt niet meer wakker getoeterd en kunt gevaarlijke verkeersknooppunten rustig over wandelen. Je vindt altijd parkeerplek.

MINDER UITGAVEN

Alle horeca-gelegenheden zijn gesloten, net als al die winkels die níet voorzien in de primaire levensbehoeften. Zo geef je dus geen geld meer uit aan borrels, nieuwe kleren, buitenshuis eten en overtollig speelgoed. Ook op de boodschappen spaar je uit, want je verlaat het huis minder en koopt efficiënter in.

ZUINIGHEID

Precies omdat je veel dingen niet zomaar meer kunt kopen (online kan nog wel veel), ga je zuiniger om met wat je in huis hebt: je print niet onnodig, vouwt vouwblaadjes uit om ze nog eens te gebruiken, doet niet alle kaarsen tegelijk aan, kijkt of je wat kunt met verpakkingen en probeert niet elke dag een glas te laten vallen.

UITDAGING TOT CREATIVITEIT

Je hebt maar 70m2 tot je beschikking en veel, veel tijd. Ik probeer van alle ruimtes optimaal gebruik te maken. Uitgebreid ontbijten. Mailen aan de grote tafel. Domino spelen op de grond. Kussengevechten houden op bed. De was ophangen op balkon 1. Lezen in de zon op balkon 2. Je wordt uitgedaagd om creatief te zijn met de spullen die je hebt. Lúkt dat, dan is er weer een dag voorbij. Míslukt dat, dan zegeviert het pessimisme.

TIJD VOOR JE PARTNER

In het normale leven hadden veel stellen weinig tijd voor elkaar. Drukke banen, wel of geen kinderen, het vaste dagritme nam veel quality time weg. Die tijden zijn voorbij. Geniet ervan om je partner de lunch te zien klaarmaken. Ga eens lekker Monopoly’en. Maak toekomstplannen. Word weer dat verliefde stel van vroeger.

TIJD VOOR DE KINDEREN

Wie kinderen heeft, zal ze ongetwijfeld wel eens achter het behang willen plakken. Maar is het ook niet heerlijk om in alle rust van dichtbij te zien hoe gretig ze leren? Hoe ze aan je lippen hangen als je een verhaal vertelt? Hoe hun taal zich dagelijks ontwikkelt, de initiatieven die ze nemen, de grapjes die ze maken? Eigenlijk best fijn om tijdelijk ouder én juf te zijn. Wilden we híerom niet immers graag een gezinnetje zijn?

FLORERENDE ZAKEN

Door de lockdown van 2020 gaan onnoemlijk veel bedrijven failliet. Hotels, cafés, boekhandels, kledingzaken, dansscholen. Mijn maag draait ervan om als ik denk aan de gezinnen die hierdoor in nood komen. Maar er zijn ook zaken die profiteren van de huidige situatie. Denk aan postorderbedrijven, afhaaleetdiensten en hun bezorgers en zzp’ers die online trainingen, lessen en rondleidingen geven. Wie weet er nog meer?

BETER EEN GOEDE BUUR DAN EEN VERRE VRIEND

Ik heb deze week al drie nachten gedroomd van de buren. Door het gedwongen thuis blijven leren we de mensen die het dichtst bij ons zijn kennen. Voorheen keken we elkaar amper aan, nu lachen we naar elkaar vanaf de balkons, vragen we of we iets voor elkaar kunnen doen, leren we elkaars naam en zeggen we ‘Tot morgen zes uur!’ voor de dagelijkse burenconcertjes waar we weer even vrolijk van worden.

RUST

Voorheen hadden we altijd haast en vlogen we van de een naar de andere afspraak. Nu hebben we geen enkele afspraak meer. We kunnen rustig opstaan, aankleden, thee zetten, de krant lezen. Deadlines vervallen, stressrimpels verdwijnen. Wanneer heb jij voor het laatst in bad gezeten? Een boek uitgelezen? Een uur gebeld met die goede vriend? In dit handige artikel vind je meer tips over hoe je tot rust kunt komen.

Vastentijd

Sinds vandaag, 21 maart, mogen we nog minder dan voorheen, zoals op straat spelen. Niet dat iemand behalve ik dat nog deed. Voor lichaamsactiviteit mag je nog wel naar buiten, dus fietsen is een goed excuus. Op dit soort dingen moeten we volgens mij ook niet teveel inleveren. Kinderen moeten ook af en toe even in de openlucht, anders worden ze van andere dingen ziek. Zíet men ergens een kind, dan krullen de mondhoeken omhoog. We hebben kinderen nodig. En spelletjes. En muziek. Laten we vooral lekker muziek maken met de ramen open. En alleenstaanden helpen, want hen treft de eenzaamheid harder dan ooit. Ook al stijgt het dodental in Italië nog steeds, we moeten volhouden: de effecten van de rigoreuze maatregelen zijn naar verwachting pas na twee weken zichtbaar. Dat is bijna.

We zitten hier in Rome, net als velen van jullie elders, in quarantaine. De term kómt uit Italië: quarantena was de periode van veertig dagen waarin schepen vroeger in de haven moesten blijven om verspreiding van de pest tegen te gaan. Veertig dagen is ook de tijd die voorafgaat aan Pasen. En laat Carnaval nu het laatste feest zijn dat er hier is gevierd. Hoopvol kijken we met z’n allen uit naar het paasfeest van 12 april, in de hoop dat deze strengste vastentijd ooit dan voorbij zal zijn. Dat idee lijkt per dag minder haalbaar, maar hoop doet leven. Daarom heb ik ook de hoopvolle foto van de rij op het Sint-Pietersplein bovenaan dit artikel gezet. Ik wens iedereen veel sterkte bij het doorkomen van deze periode én die daarna, vooral de artsen, slachtoffers en nabestaanden van het coronavirus.

In de rij bij de dierenarts.
In de rij bij de dierenarts.

7 thoughts on “Coronavirus in Rome (2)

Add yours

  1. Mooi geschreven Tessa, fijn dat het met jou en je familie goed gaat. Maar het zijn inderdaad pittige tijden. Veel groeten uit Haarlem en hou je taai.
    Marjolein moeder van Roza

  2. Dankzij SPQR die mij verwees naar je blog, wens ik je te danken voor uw kijk op een leven onder dwang in mijn lievelingsstad. Graag wordt ik dan ook een volger van uw blog.
    Hou het veilig en op afstand.
    Niet voor niets is Rome ook “mijn” eeuwige stad.
    Roma urbs aeternae.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: