Coronavirus in Rome (4)

Vandaag was een dag waarnaar vele Romeinen hadden uitgekeken. Na wekenlang in onzekerheid te hebben verkeerd over hoelang de lockdown nog zou duren, was uiteindelijk 4 mei naar voren gekomen als datum waarop de veiligheidsmaatregelen versoepeld zouden worden. En dat werden ze. Maar dat we vanaf die dag weer vrij zouden zijn, is teveel gezegd.

Vanochtend was ik bij de fietsenmaker. Mijn band was lek en Elio bleek in zijn winkel aan het werk te zijn. Technisch gesproken mocht dat niet. Maar hij stond er en dichtte het gat vriendelijk als altijd. Om ons heen was het een drukte van belang. Auto’s en brommers reden voorbij, mensen stonden op straat te kletsen. De politieagent die ik tegenkwam onderweg naar de supermarkt, groette me. Al was ik bang dat ik mijn eerste boete zou krijgen. Ik kan nog niet geloven dat we onze vrijheid weer terug hebben. En is dat wel echt zo?

De boodschappen moet je vanaf vandaag per se met mondkapje op doen. Persoonlijk vind ik dit geen vooruitgang, aangezien ze niet comfortabel zitten, er niet gezellig uitzien en hun nut voor wie zich niet in medische kringen beweegt, naar wat ik heb begrepen althans, niet is bewezen. Bovendien ben ik, zoals ik al eerder schreef, al weken getroffen door de precisie waarmee de Romeinen de isolementsregels naleven en daarom had ik gedacht en gehoopt dat de afstandsregels genoeg zouden zijn voor de komende maanden. Maar in de regio Lazio, waartoe Rome behoort, zijn mondkapjes nu in alle gesloten ruimten verplicht: dus zowel in boekenwinkels (weer geopend sinds 21 april) als in bars (vanaf vandaag weer open maar slechts om af te halen). Zo kondigde regiohoofd Nicola Zingaretti zaterdagavond op de valreep aan in een persconferentie.

Er kwam die avond nog een onverwachte restrictie op de ophanden zijnde vrijheid naar boven, namelijk het blijvende verbod om vrienden te gaan bezoeken – ook al was eerder beloofd dat dat vanaf 4 mei wél zou mogen. Je mag nu gelukkig wél familieleden op gaan zoeken, maar moet dan binnenshuis in hun bijzijn een mondkapje op. En dat moet je overigens ook opzetten als je met een onbekende op straat praat; wat me enorm moeilijk vol te houden lijkt, aangezien de openlucht in principe de enige plek is waar je het kapje níet op hoeft. Met andere woorden, de tweede fase van de quarantaine in Rome en omgeving is zeker een stap voorwaarts, maar we hoeven nog geen slingers op te hangen.

Naast toegestaan familiebezoek is een andere positieve ontwikkeling de heropening van de parken: we snakten met z’n allen naar groen als een duiker die geen zuurstof meer heeft en dringend het wateroppervlak moet bereiken. De afgelopen dagen kwamen de mensen al voorzichtig maar massaal hun huizen weer uit, omdat ze behoefte hadden om de benen te strekken. Steps zoefden weer langs, krijt versierde de stoepen, vrienden stonden naar hartelust met elkaar te kletsen. Zomaar. Op gereanimeerde pleinen. De mensen staan tegenwoordig netjes gedrild op ruim één meter afstand van elkaar. De meeste gezichten zijn halfbedekt, kinderen vliegen elkaar niet in de armen. Fietsjes worden uitgeleend en bij teruggave door moeders afgeveegd met desinfecterende gel. Maar men spéélt tenminste weer. Goed, we mogen niet in groepen samenkomen, maar we mogen aan bloemen ruiken en met steentjes gooien. We mogen het interieur van onze lievelingsbar weer bekijken. Buitenshuis koffie achteroverslaan, wandelingen maken, de Trevi-fontein fotograferen.

Het Nieuwe Rome heeft meerdere gezichten. De lucht is fris en de auto’s zijn tot een minimum gereduceerd. De stad mist haar toeristen enorm, maar kan de angst van haar inwoners als kiespijn missen. De sampietrini-keien halen opgelucht adem en kunnen eindelijk weer communiceren met de monumenten die boven hen uit rijzen. Maar het gezucht van de B&B’s klinkt droevig tussen hun lege muren: blijven ze onbewoond of worden ze binnenkort door burgers betrokken? De scholen zijn dicht tot september, maar de pleinen overbevolkt met ontspannen gezinnen die niet van ballet naar zwemles hoeven racen. Bussen vervoeren nog maar een handvol passagiers, velen jubelen bij de plannen om rijbanen af te sluiten en te transformeren tot fietspaden. En wie nog geen fiets heeft hoopt dat de eventuele bonus van tweehonderd euro bij aanschaf van zo’n stalen ros werkelijkheid wordt.

COVID-19 heeft in Italië op dit moment ruim 29.000 doden veroorzaakt. 29.000. Ik ben in gedachten bij de mensen die direct geraakt zijn door het virus. Bij hen die mochten willen dat ze zich slechts druk aan het maken waren over het wel of niet kunnen picknicken met vrienden. We zijn vandaag begonnen aan het staartje van de quarantaine. Maar het ziet ernaar uit dat dat een lange, dikke krokodillenstaart gaat worden. En we zullen onze borst nat moeten maken voor wat we allemaal nog zullen meemaken tijdens het bewandelen van de laatste schubben.

Lees ook deel 1, deel 2 en deel 3 van mijn verslag
over de coronasituatie in Rome.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: