Deel 3: de rij-instructeur

DEEL 3: DE RIJ-INSTRUCTEUR
De vader van Debora had vroeger een rijschool en als klein meisje kwam ze al nieuwsgierig kijken als hij aan het werk was. De school in Siracusa op Sicilië bevond zich op de benedenverdieping van het huis en zo kon ze makkelijk het beroep van haar pa afkijken.

Debora was nog geen acht jaar oud, toen ze begon te assisteren. De veelal oudere dames die verkeersles kregen, overhoorde zij zelf bijdehand aan het begin van de les. Precies zoals ze 24 jaar later bij de rijschool van Trastevere in Rome ook nog doet. Inmiddels met jarenlange professionele ervaring achter de rug én tegen betaling. Het salaris is geen vetpot, geeft ze eerlijk toe, maar slecht is het ook niet.
‘Kijk, een les van veertig minuten kost hier twintig euro. In Milaan betaal je zo het dubbele.’
Ik vraag haar niet hoeveel ze verdient, maar het is duidelijk dat ze in het noorden van het land zo niet twee keer zoveel, dan wel flink wat meer zou verdienen.

Een degelijk salaris tegen een pittig rooster, kan ik wel stellen: om 9 uur zit Debora al in de auto en dan gaat ze, met uitzondering van een uur lunchpauze, tot zes uur door. Daar komt dan nota bene drie keer per week de theorieles achteraan tot zeven uur ’s avonds: nou, dat is bij elkaar een vermoeiende dag.
‘Als mensen horen dat ik rijles geef, zeggen ze vaak: “Relaxt baantje, de hele dag zitten en een beetje rondrijden.” Maar niets is minder waar: je moet altijd alert zijn, kunt geen moment je aandacht laten verslappen en áls er iets gebeurt, dan ben jíj verantwoordelijk en níet de student’.

Gelukkig heeft ze nooit een ongeluk meegemaakt tijdens een praktijkles.
‘Maar ik ben wel zelf een keer aangereden. Door de politie. Ik had mijn linkerarm achter de hoofdsteun van de bestuurdersstoel gelegd, omdat de leerling af moest slaan en het zicht niet goed was. Botste die politiewagen tegen onze auto aan, terwijl wij stil stonden. Niet eens zo hard, maar het is jaren geleden en ik ga nog steeds naar de fysiotherapeut vanwege de pijn aan mijn arm.’

Op de vraag ‘Welk voertuig bestuur je het liefst?’ antwoordt Debora zonder haperen ‘een vrachtwagen’. Ze mag alle voertuigen besturen, van motor tot camper, maar het liefst zit ze hoog bovenin een twaalftonner. Dat is nog eens wat anders dan het Opeltje dat ze thuis heeft. Rijdt haar vriend ook wel eens? ‘Nee, want hij weet dat ik het zo leuk vind. En als ik een avondje uitga met vriendinnen of samen op vakantie, ben ik ook altijd de chauffeur.’

Het zal het lot van de rij-instructeur wel zijn. Of het voorrecht natuurlijk. Want ook al zit Debora dagelijks voor haar werk al uren achter het stuur, ze doet niets liever. Ze schudt haar lange haren naar achteren, zet haar zonnebril op en pakt de autosleutels uit haar zak.

VOLGENDE KEER: HET THEORIE-EXAMEN

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws in Rome via Beyond the Colosseum

 

Verkeersborden lezen is vaak lastig in Rome...
Verkeersborden lezen is vaak lastig in Rome…
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: