Deel 1: de rijschool

DEEL 1: DE RIJSCHOOL
Sommigen waren vergeten dat het überhaupt nog moest gebeuren, anderen hadden de hoop opgegeven. Zelf wist ik het echter zeker: ooit ga ik rijles nemen. Dat ‘ooit’ is eindelijk ‘nu’ geworden, in het jaar waarin ik het dubbele van de rijgerechtigde leeftijd zal bereiken. En aangezien ik in Rome woon, zal ik het autorijden in Rome moeten leren.

Rome, de stad zonder rijstroken. De stad waar auto’s geparkeerd staan op T-splitsingen en voorsorteervakken. De stad waar verkeersborden onleesbaar zijn geworden door stickers, graffiti of begroeiing. De stad waar automobilisten die rechts afslaan voorrang denken te  hebben op voetgangers die tegelijk met hen groen licht krijgen. De stad waar richtingaanwijzers een overbodige luxe lijken. De stad waar je voortdurend een blauwe plek op je hoofd hebt door het op je stoel stuiteren vanwege de gaten in de weg. En weet je wat? Ik heb er zin in!

Vol goede moed meld ik me bij de plaatselijke ANWB. Een instantie die in het Italiaans haast mythologisch klinkt: ACI, zoals de jongeman die Galatea’s geliefde was. In werkelijkheid is het een afkorting die staat voor Automobile Club d’Italia. Ik trek een nummertje en wacht op mijn beurt in een lichte ruimte met grote ramen. Bij de deur staat een rijsimulator en aan de muur hangt een kaart van Italië. Er zitten twee medewerkers achter de toonbank.

‘Dus u wilt rijles nemen? Dat kan. Dan heb ik drie pasfoto’s nodig, een kopie van uw identiteitskaart, een doktersverklaring en 260 euro.’
Drie van de vier zaken heb ik zo geregeld. Voor de doktersverklaring daarentegen moet ik een afspraak maken bij de huisarts. Die kruist, zonder in gesprek te gaan, het vakje NEE aan bij iedere van een reeks vragen die beginnen met ‘Heeft u in het verleden geleden aan…’ Bovendien hoef ik er, bij uitzondering, niet voor te betalen, want ‘dit is een cadeautje voor u en uw familie.’

Als ik een paar dagen later terug ben bij de ACI, moet ik hier ter plekke ook nog een ‘medische test’ doen. Ik ben getroffen door de bondigheid waarmee deze formaliteit wordt afgedaan: ik moet vier letters oplezen per oog en daarna krijg ik een mooie krabbel van dokter Felice.

Vervolgens meld ik mij opnieuw bij de balie en dan krijg ik bijna mijn tasje met gadgets. Maar niet voordat er achter de schermen overlegd wordt of ze ‘Naarden’ of ‘Paesi Bassi’ als geboorteplaats moeten aangeven. Dan mag ik een sleutelhanger, pashouder, USB-poort en nog wat hebbedingetjes mijn eigendom noemen. Zoals ook het studiemateriaal: het theoriehandboek en een proefexamenbundel, maagdelijke boeken die de komende weken verfomfaaide hoekjes zullen krijgen.

Ein-de-lijk is het zover: ik kan naar de les. Theorieles welteverstaan, want je mag tegenwoordig niet achter het stuur zonder je theorie-examen gehaald te hebben. Met een leeg schrift en een set kleurige pennen in mijn rugtas loop ik de trap achter de toonbank af, mijn klas tegemoet.

WORDT VERVOLGD

* * *

Volg het laatste nieuws in Rome op Beyond the Colosseum.

Foto: Mariëlle van der Marel
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: