Deel 7: mijn eerste rijles

Het theorie-examen is achter de rug. Eindelijk mag ik ervaren hoe het uitzicht vanaf de bestuurdersstoel in de auto is. En, zoals je in Rome mag verwachten, begin ik mijn eerste rijles vanuit een dubbelgeparkeerde auto in een drukke straat.

‘Er zijn drie dingen die je moet doen voordat je kunt vertrekken’, legt Debora uit terwijl het verkeer langs ons heen raast.
‘1. Je autostoel goed zetten: leg je polsen op het stuur om de juiste afstand tussen benen en pedalen te bepalen;
2. Controleren of de zijspiegels goed staan;
3. Kijken of je de gehele achterruit kunt zien door het centrale spiegeltje.
Zijn deze zaken in orde, dan steek je de sleutel in het contact, trek je de handrem omhoog, druk je de koppeling in en breng je de versnellingspook naar de eerste. En dan mag je gas geven.’

Oef, dat is een heleboel informatie tegelijk. Kan ik dat allemaal verwerken? Wat een coördinatie tussen hersenen en handelen vergt dit. Dat is nog eens wat anders dan een botsautootje verplaatsen of een auto in een digitaal racespel. Daar gaan we dan. Ik moet zeggen: het is niet de start die ik voor ogen had: ik had eerder gehoopt op wat proefrondjes op een lege en ruime parkeerplaats. In plaats daarvan piep ik tussen de willekeurig geparkeerde brommers door en voeg ik me op straat in tussen auto’s waarvan er niet één zonder kras bij zit.

Ik doe het gewoon. Nee, dat is niet waar. Wé doen het. Want vandaag moet ik alleen nog maar sturen. Jiiiihaa! Links, rechts, wat gaat dat lekker. Gassen, opletten, schakelen, alle andere handelingen die bij autorijden horen hoef ik pas zelf te uit te voeren vanaf morgen.

En zo verstrijkt de tijd. Gedurende een kleine drie maanden en in 33 lessen zal ik de straten van Monteverde vanuit een nieuw perspectief leren kennen. Monteverde is de wijk ten zuiden van Trastevere, op de Gianicolo. Jawel, de heuvel Gianicolo. Dat betekent dat de in Nederland vaak gevreesde hellingproef tot de orde van de dag behoort. Ik leer met koppeling en rempedaal te spelen als ik stilsta, om de bijna altijd hellende auto niet weg te laten glijden. Ik leer inparkeren op kleine stukjes. Schakelen tussen nabij gelegen stoplichten. Fout geparkeerde auto’s in te halen. Me niets aan te trekken van getoeter en gefoeter als ik niet snel genoeg optrek, omkeer, verdwijn. En weet je wat? Dat laatste vind ik misschien nog wel het moeilijkste. Het niet persoonlijk opvatten van ‘Idiota!’ of een agressief handgebaar. Het ís namelijk persoonlijk en het brengt stress met zich mee.

Maar wat vind ik er nu van, alles bij elkaar genomen? Ik weet het direct: autorijden wordt mijn nieuwe hobby. Heerlijk, zo’n blikken karkas voortbewegen. Het is een spelletje om zo correct mogelijk naadloos in het verkeer op te gaan. Daarbij geniet ik geregeld van verbluffende panorama’s, zoals vanaf de grote fontein, Il Fontanone. En: achteraf een drankje doen bij het mij al jarenlang bekende café Freni e Frizioni (Remmen en Koppelingen), krijgt op de koop meer diepgang.

Wil je mee blijven kijken achter de schermen van Rome?

Volg Beyond the Colosseum!

Advertisements

One thought on “Deel 7: mijn eerste rijles

Add yours

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: