DE VULKAAN (2) Napels is niet in een paar dagen te vangen. Je hebt een kenner nodig die je wegwijs maakt of je moet op pad gaan met een reisgids, zoals die van mijn collega Iris, waarin zelfs tips voor Italianen en frequente bezoekers staan. Hieronder geef ik zelf drie suggesties, die je bezoek aan... Continue Reading →
DE VULKAAN (1) Zijn ene hand houdt een aktetas vast, zijn andere Patricia Cornwell’s ‘Postmortem’. Alles aan deze zakenman is serieus, van zijn strenge bril tot zijn opgepoetste schoenen. Het boek is bijna uit, Stoïcijns laat de heer zich van roltrap tot roltrap meevoeren. Met zijn duim houdt hij het boek geopend: de linkerhelft twee... Continue Reading →
De dansles Niet ver van de gevangenis Regina Coeli vandaan bevindt zich een oude dansschool. Je moet een zijstraat nemen en dan steeds verder van de rivier af lopen, tot het bescheiden logo verschijnt. In een inham, waar je gerust je fiets zonder slot kunt laten staan, vind je de ingang. Als je tussen de... Continue Reading →
De dichter Giuseppe Gioachino Belli (1791-1863) was een Italiaans dichter. In zijn testament verzocht hij zijn oeuvre te verbranden, maar dit verzoek werd nagelaten. Het resultaat is een enorme rijkdom aan poëtische teksten, waaronder 2279 sonnetten geschreven in de Romeinse straattaal van weleer. Ze representeren de stem van het Romeinse volk uit de negentiende eeuw.... Continue Reading →
Het vierkant Vorige maand is de Expo in Milaan afgelopen. Het was niet de eerste keer dat de wereldtentoonstelling in Italië werd gehouden: dit was zelfs al tweemaal eerder gebeurd, toen de volgende op het programma stond voor het jaar 1942. Mussolini had ambitieuze plannen en wilde Rome uitbreiden om de eerste twintig jaar van... Continue Reading →
DE KERSTMARKT Romeinen zijn niet zo dol op Milaan. Het raadseltje 'Wat is het mooiste in Milaan?' hoor je geregeld. Het antwoord luidt: 'De trein terug naar Rome.' Goed, de stad is minder extravagant dan Rome en de lucht is er grijzer, toch is die negativiteit niet helemaal terecht. Schijnt de zon, dan stralen zelfs... Continue Reading →
Het is zaterdagmiddag en ik fiets door de Via del Corso. Alhoewel, fietsen kun je het niet noemen: er is zoveel volk, dat ik nauwelijks kan trappen. Daar zit een jongen een sjekkie dicht te likken. Er staat een klein stoeltje naast hem met ervoor iets wat lijkt op twee gigantische, op elkaar gestapelde wokpannen. In de bovenste 'koepel' zitten enkele ronde holtes. Wat zou je daar mee kunnen, vraag ik me af?
De schande De Nederlandse kranten hebben er nauwelijks een paar regels aan gewijd, maar in Rome is het vertrek van de burgemeester het gesprek van de dag. Wat heeft Ignazio Marino tot deze beslissing gebracht? En is het eigenlijk wel zo gek dat een oprechte politicus te midden van een stel corrupte lanterfanters opstapt? Kort... Continue Reading →
De treinreis Het getoeter in de straat maakt me voor de zoveelste keer wakker. Dit is niet zomaar een claxon. Dit is de claxon van een zeer geïrriteerd persoon. Van een persoon wiens auto geblokkeerd wordt door een wagen die hem klem geparkeerd heeft. Tooooooeeeeeeeet. Mijn hemel, wat is het toch weer een akelig geluid.... Continue Reading →
De balzaal met originele houten vloer De kunstschatnodigt uit tot een wals. De kunstschat Palazzo Doria Pamphili is een pareltje. Wat zeg ik? Een bezoek aan dit 16e-eeuwse gebouw is niet minder dan een kunsthistorische achtbaan door gigantische zalen met imposante schilderijen. De bloeiperiode van het gebouw vond in de eeuw erna plaats, toen het... Continue Reading →
Tessa Vrijmoed 