10 jaar Rome!

15 augustus 2018: vandaag woon ik 10 jaar in Rome. Ter gelegenheid hiervan zal ik een beeld schetsen van die kleine dingetjes die het leven voor mij hier zo speciaal maken. Dingetjes waardoor tien makkelijk twintig zou kunnen worden.

Deel 7: mijn eerste rijles

Het theorie-examen is achter de rug. Eindelijk mag ik ervaren hoe het uitzicht vanaf de bestuurdersstoel in de auto is. En, zoals je in Rome mag verwachten, begin ik mijn eerste rijles vanuit een dubbelgeparkeerde auto in een drukke straat.

De Eeuwige Stad

De toonbank is leeg. De muren zijn kaal. Tafels zijn niet te zien. Dat is wat er over is van NO.AU, een restaurant waarover ik nog geen drie jaar geleden een veelbelovend stukje schreef.

Bloementuin

De baas van ‘Fleur Garden’ is een op het eerste gezicht norse man. Hij kijkt niet vrolijk en als je hem wat vraagt, snauwt hij je toe (‘Bent u gek? Hortensia’s moeten niet in de zon!’) Maar uiteindelijk is hij een typisch ruwe-bolster-blanke-pit-geval en verdient zijn tuinkwekerij om meerdere redenen wat aandacht. Wil je deze... Continue Reading →

Deel 3: de rij-instructeur

De vader van Debora had vroeger een rijschool en als klein meisje kwam ze al nieuwsgierig kijken als hij aan het werk was. De school in Siracusa op Sicilië bevond zich op de benedenverdieping van het huis en zo kon ze makkelijk het beroep van haar pa afkijken.

Gladiator in het Circus Maximus

Op 8 en 9 juni 2018 vindt er een bijzonder evenement plaats in Rome: de film ‘Gladiator’ uit 1999 zal op een gigantisch scherm in het Circus Maximus vertoond worden...en tweehonderd muzikanten zullen de filmmuziek live ten gehore brengen!

Deel 2: theorieles

Het souterrain is een van die typische plekken in Romeinse gebouwen die eigenlijk niet geschikt zijn voor de functie die ze hebben gekregen. Het is er vochtig, er zijn geen ramen. Desondanks worden er driemaal per week verkeerslessen gegeven door Debora. Een beeldschone Siciliaanse met haar tot op de billen.

Deel 1: de rijschool

Sommigen waren vergeten dat het überhaupt nog moest gebeuren, anderen hadden de hoop opgegeven. Zelf wist ik het echter zeker: ooit ga ik rijles nemen. Dat ‘ooit’ is eindelijk ‘nu’ geworden, in het jaar waarin ik het dubbele van de rijgerechtigde leeftijd zal bereiken. En aangezien ik in Rome woon, zal ik het autorijden in Rome moeten leren.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑